فکر میکردم دو هفته پیش سخت ترین جلسهام بود.ولی امروز غولی بود واسه خودش.بعدش رسما افتضاح بودم و رفتم خونه عمم که بهتر شم ولی بدتر شدم و دعا دعا میکردم که برگردم خونه و منطقهٔ امنم(اتاقم)...چند روز دخترعمم اینجا بود و دیگه واقعا دلم سکوت و تنهایی مو

_اگه انقدر سعی نمیکردن با «نگاه» تربیتم کنن من الان دنبالِ معنی کردنِ همهٔ نگاه های اطرافم نبودم.نگاه هایی که صبح ی معنی داشت؛ظهر ی معنی و شب ی معنی؛و من،دائم در حالِ ترجمه این نگاهایی که با هم فرق نداره و فرق داره.(تند و با هق هق صحبت کردن و اشک ریختن) +دارم فکر میکنم چقدر سخت بوده برات. _حق دارم خ...

خستم...از کرونا خستم...از افسردگی خستم...از فشار خون مامان خستم...از اینهمه بودن و نبودن خستم...مرسی خدا جون.مرسی...از ترس اینکه بعد اینهمه تلاش بخوام برگردم سر نقطه اول خستم.حالِ خوب کجاست؟!چرا ی روزم قسمتِ ما نمیشه؟!...من عاشق دکتر گودرزی ام؛بهم می

ی راز وقتی راز میمونه که به آدمِ درستش گفته بشهامان از وقتی که به آدمِ اشتباهی گفته شهاون موقع دیگه هر اتفاقی بیافته مقصرِ ۱۰۰٪ خودتی نه کسی دیگه

و چقدر سلامتی همه چیزه...که اگه نباشه چقدر همه جای دنیات لنگه...چقدر امروز هیچیش سر جاش نبود...از نیمرویی که دیشب هوس کرده بودم و قرار بود صبحونه امروزم باشه...از ناهارمون که قرار بود قرمه سبزی باشه...از خرید رفتمون که قرار بود بعدازظهر باشه :( +خدایا فقط سلامتی